The quest for silence and music

Na nog enkele dagen opzoekingswerk in Accra, ben ik vrijdagavond na een veel te lange reis aangekomen in Techiman; een kleine maar belangrijke handelsstad in het Brong-Afaho District.

Na hele zaterdag dolen door Techiman, zit mijn hoofd boordevol nieuwe cityscapes: een onontwarbaar kluwen van beelden, geluiden, en impressies over Techiman. Ik ben moe. Geef mij maar een prikkelvrije omgeving. Ik besluit mezelf eens te verwennen en voor het eerst sinds ik hier ben eens echt goed te gaan eten. De Brathguide leidt me naar het Aygweibaa restaurant. Ik ben helemaal alleen in het restaurant. Maar erg vind ik dat niet. Na een lange dag rondlopen in het lawaaierige Techiman, is rust wat ik nodig heb. Mijn vinger glijdt over de menukaart in de rubriek ‘continental’ en stopt spontaan bij het lezen van Pepper Steak with French fries. Terwijl ik op mijn steak wacht, lees ik de krant en probeer ik met een half oog de match Kameroen-Zambia te volgen. Het is 3-0 voor Kameroen. Tijdens de rust wordt mijn welverdiende eetmaal geserveerd. De Ghanese interpretatie van Steak au poivre smaakt beter als verwacht. Het eten is hier trouwens over het algemeen wel goed! Ik geniet van de steak en neem uitgebreid mijn tijd. Als ik een half uurtje later vertrek staat het 5-1 voor Kameroen en ben ik nog steeds de enigste klant. Ik slenter terug naar mijn guesthouse.

Tijd voor het tweede deel van mijn chill-avond. Ik installeer mijn laptop voor de zetel, open een biertje en kijk naar de eerste aflevering van 24, seizoen twee. De actieserie 24 is spannend genoeg om niet in slaap te vallen en het laat je toe je gedachten op iets heel anders te concentreren: de nakende ontploffing van een atoombom in Los Angeles. Normaal zegt Wenke op het einde van een aflevering 24 op een vragende toon: “Alléé free, nog ééntje!” Waarna ik met een gespeelde tegenzin instem en nogmaals op play duw. Maar vermits Wenke hier niet is, kruip ik zonder aarzelen onder mijn muskietennet. Ik ben immers echt moe.

Maar een uur later slaap ik nog niet. Buiten leeft de wereld nog volop. Auto’s toeteren , mensen roepen, de afrobeats van een danscafé weergalmen tegen de gevel van het guesthouse en verhinderen mijn schoonheidsslaap. Ik twijfel: moet ik mij beginnen ergeren aan het lawaai, het proberen negeren of gewoon mee lawaai gaan maken? De laatste optie lijkt me de meest aangename. Ik ben hier immers om het leven in de Techyman te bestuderen. Aangezien de nacht daar blijkbaar een deel van uitmaakt, trek ik mijn hemd terug aan en ga naar buiten, op zoek naar de muziek.

Ik loop de straat op in de richting van waar ik gisterenavond een bar had gezien. Maar op een paar man na, is de bar leeg. Ik loop de straat af op zoek naar een betere keet. Doorheen een bos van bananenbomen klinkt het feestgedruis. Ver kan het niet zijn. Ik keer op mijn stappen terug en loop een zijstraat in, in de richting van de muziek. Na het oversteken van een braakliggend terrein kom ik aan de achterzijde van een danscafé uit. Nu nog de ingang vinden en dan is mijn doel bereikt. Voor de ingang van het openlucht danscafé – Anima Gardens – staat heel wat volk. Ik betaal de ingang (1 cedi of 0,7 euro) en loop, zoals elke goede Belg dat doet, direct naar de toog. Vermits hier geen trappisten of andere zware zijn, bestel ik een Guiness. Het is van bij de bieropolie op kerelsweekend in mijn chirotijd geleden dat ik nog een Guiness dronk. Toen vond ik dat het naar koude koffie smaakte. Maar ja, toen wist ik ook niet hoe lekker een Rochefort 10 is. Ik kies een plaatsje uit in de hoek achteraan vanwaar ik alles kan observeren – ik ben nu eenmaal constateur van beroep – en waar ik op mijn gemak zit. Maar lang zit ik niet alleen. Mijn huidskleur (of het ontbreken ervan) trekt onvermijdelijk de aandacht. Twee jonge gasten komen bij mij zitten. Vriendelijke typen van rond de 20 jaar, één christen en één moslim kom ik te weten in een interessant gesprek over Techiman. En dan komt de onvermijdelijke vraag, ik vroeg me al af waar ze bleef: “Shall I ask you a girl?” Mijn smoes -‘I’m a married man.” – werkt deze keer niet. Ze hebben gezien dat ik geen ring draag… Maar ondanks het ontbreken ervan, respecteren ze mijn keuze. Ze nodigen mij uit op de dansvloer. Zelfs na aandringen waag ik me niet op de dansvloer. In België voel ik mij al bekeken na twee aritmische danspassen, en hier zal dat zeker niet minder zijn. De twee jonge mannen gaan wel dansen. Ik neem mijn panoptische positie weer in, drink van mijn Guinness die helemaal niet meer naar koude koffie smaakt en beeld me in hoe ik deze tekst schrijf.